میلاد پیامبر اسلام [ص] فراتر از یک رویداد مهم و تاریخی، از اهمیت دینی(چه در وجه اعتقادی، چه در وجه عبادی) و اجتماعی بالایی برخوردار است. این کتاب با پیوند مطالعات اسلامی با مردمشناسی تاریخی در پی ترسیم تصویری چندوجهی، واضح و مستند از موضوع است و تحلیلی انتقادی از مناسک جشن مولد النبی از قرون میانی تا دوران مدرن ارائه میدهد.
ایدهای که نویسنده در صدد دفاع از آن برآمده این است که منشأ جشن میلاد در کنشی نوآورانۀ توسط یک مرجع قابلشناسایی یافت نمیشود، بلکه بهعنوان ادغام تدریجی مجموعهای از روایات و شیوههای عمل به آموزههای دینی که در نهایت به هم نزدیکشده و فرمی متفاوت، بسیار منعطف و جذاب از مناسک را شکلدادهاند تبیین میشود.
اثر پیشِ رو این انگاره که جشن مولد النبی اساساً توسط سلسلههای حاکم بنیانگذاریشده را به چالش میکشد و استدلال میکند که مولد النبی توسط طیف وسیعی از افراد پرورش داده شده است که قدرت سیاسی نداشتهاند. در این راستا توضیح میدهد که سلسله فاطمیان، جشن مولد النبی را به عنوان یک مناسبت دولتی برگزار میکردند. در دوران میانی اسلام شخصیتهای برجسته اهلسنت نیز مراسم مولد النبی را برگزار میکردند که. این جشنها احتمالاً از مصر فاطمی به مناطق دیگر گسترش یافته است. با این حال، نویسنده تأکید میکند که جنبههای خاص و مناسک جشن میلاد و همچنین روایات مولد النبی، با سنت شیعه امامیه پیوندهای نزدیکتری دارد. جشن میلاد در میان شیعیان به پیش از ظهور جشنهای میلادی که فاطمیان داشتند بازمیگردد؛ این موضوع ریشه در سنت غنی و عمیق احادیث عبادی تشیع دربارۀ میلاد پیامبر [ص] و ائمه [ع] دارد.
